مواد پلی اتریمید

پلی‌اتریمید (PEI)، که با نام پلی‌بیس‌فنول A تترافتالیمید نیز شناخته می‌شود، از طریق پلیمریزاسیون تراکمی دی‌انهیدرید بیس‌فنول A با دی‌آمین‌های آروماتیک مختلف (مانند m-فنیلن‌دی‌آمین) و مقدار مناسبی از عوامل تلومری (آنیلین، انیدرید فتالیک و غیره) در یک حلال قطبی در دماهای بالا تولید می‌شود. این ماده به رنگ کهربایی شفاف، غیرسمی و بی‌بو، با چگالی 1.27 گرم بر سانتی‌متر مکعب و میزان جذب آب 0.25٪ در دمای 23 درجه سانتیگراد به مدت 24 ساعت ظاهر می‌شود. PEI که در سال 1970 با موفقیت توسط شرکت آمریکایی GE توسعه یافت، در سال 1982 به تولید صنعتی رسید. PEI مقاومت عالی در دمای بالا، استحکام بالا، مدول بالا و مقاومت شیمیایی گسترده‌ای از خود نشان می‌دهد. علاوه بر این، PEI دارای مقاومت عالی در برابر آب و مقاومت در برابر تجزیه آب جوش است. با این حال، می‌تواند در حلال‌هایی مانند تولوئن، تری کلرواتیلن و هیدروکسید آمونیوم در دمای ۱۵۰ درجه سانتیگراد حل شود و مقاومت قلیایی ضعیفی دارد.

فرآیند تولید PEI عمدتاً شامل سه مرحله است: تهیه مونومر، سنتز پلی‌کاندنسشن، و پردازش و قالب‌گیری. مونومرهای PEI شامل دو نوع هستند: دیانهیدریدها و دی‌آمین‌ها. پلی‌کاندنسشن PEI عمدتاً از طریق سه روش انجام می‌شود: پلی‌کاندنسشن در دمای پایین، پلی‌کاندنسشن در دمای بالا و پلی‌کاندنسشن در مذاب.

PEI کاربردهای گسترده‌ای دارد. در بخش هوافضا، رزین PEI و کامپوزیت‌های آن در سیستم‌های بار مفید و قطعات الکتریکی داخل کابین هواپیما استفاده می‌شوند. در حوزه ماشین‌آلات صنعتی، PEI به دلیل مقاومت دمایی بالا و استحکام مکانیکی برتر، به عنوان قطعات مکانیکی دقیق که نیاز به دما و استحکام بالا دارند، مانند یاتاقان‌ها، مبدل‌های حرارتی خودرو و محفظه‌های کاربراتور، عمل می‌کند. در حوزه الکترونیک و برق، PEI به دلیل استحکام و سختی بالا، برای ساخت جعبه‌های توزیع فیبر نوری، پریزهای ضد آب و موارد مشابه مناسب است.